Chronisch ziek: de zwaarste en slechtst betaalde baan in mijn carrière
Dinsdag 15 maart staat in het teken van de Nationale Kanker en Werk dag. Het onderwerp van deze dag is 'Kanker en Werk: wat kan er wél!. Naar aanleiding van deze dag heeft cmyCML een korte rubriek opgesteld waarin we praten over onderzoek en patiënten hun verhalen delen. Vandaag deel 2: Mieke Jakobs deelt haar verhaal
Na twee jaar ziek thuis zijn besef ik me dat dit de meest zware baan maar ook de slechtst betaald baan van mijn carrière is. Deze opdracht vraag veel van mij, terwijl ik er veel minder inkomsten voor terug krijg. Gewoon oneerlijk na meer dan 40 jaar hard werken.
Vaak krijg ik de vraag: “hoe ga je om met het ziek zijn?”, “Verveel jij je niet”? Het antwoord is: nee, verre van dat. Je staat met je rug tegen de muur en hebt geen andere optie. Je moet er daarom maar het beste van maken. Proberen iedere dag te genieten en roeien met de ‘riempjes’ die je wel hebt.
Natuurlijk is het ziek zijn en het verliezen van je baan zwaar. Ik mis mijn werk, mooie projecten, de beleving, collega’s en de waardering die ik kreeg voor mijn werk.
Tegenwoordig slaap ik veel. Ik ben erg moe, heb last van infecties en voel me soms erg eenzaam.
Hoe krijg je de tijd om?
Dat is geen probleem. Mijn grotere uitdaging is: hoe kom ik aan de tijd om alle dingen die ik wil doen te doen? Ziek zijn kost veel tijd. Het regelen van afspraken, het steeds maar achter medicijnen aan gaan, bellen en mailen met de zorgverzekeraar om de juiste betalingen vergoed te krijgen, de zoveelste ontsteking verwerken. Ik heb nooit geweten dat chronisch ziek zijn zoveel vraagt. Onze Nederlandse zorgorganisatie is hier naar mijn mening niet op ingesteld. Er wordt hierin te weinig samengewerkt. De medewerkers verschuilen zich daarbij meer en meer achter het geautomatiseerde systeem.
Ben ik verzuurd? Zeker niet. Ik blijf lachen in deze zwaarste maar slechtst betaalde baan ooit, als is het soms als een boer met kiespijn.