Yes, COVID-proof

CLL tijdens corona

In die tijd had ik net de diagnose CLL gekregen. En bij de lab-uitslagen stond duidelijk dat ik nauwelijks nog over antistoffen beschikte. Oppassen geblazen dus! Een groot plakkaat op mijn voordeur moest mensen die aanbelden ervoor waarschuwen dat ik een ‘kwetsbaar persoon” was en graag heel veel afstand houden.

De tijd vorderde en er kwam een vaccin. Gelukkig! Maar zou het iets doen, ook voor mij? Helaas, bij een onderzoek naar antistoffen COVID bleek dat er nul antistoffen in mijn lichaam aanwezig waren na alle prikken en boosters. De stress en de angst bleven. In gedachten zag ik mezelf al op die IC aan de beademing liggen, of erger…. Het was zo nu en dan heel lastig om die angst onder controle te houden. De isolatie bleef. Ik probeerde wel zo veel mogelijk leuke dingen te blijven doen en dat ging steeds beter. De angst, en daarmee de letterlijke afstand tot andere mensen, bleef.

Soms was het ook wel ingewikkeld. Mensen waren bereid, voordat ze mij zagen, testjes te doen, maar enkelen vonden dat ook lastig. Bijvoorbeeld door de gevolgen voor zichzelf als zij positief zouden testen.

Vakanties richtten we zo in dat we zo goed als zelfvoorzienend waren. We gingen lekker met de camper op stap, veel buiten zijn, veel bewegen. In die periodes was er veel meer ontspanning. Maar ik bleef de cijfers rondom COVID nauwgezet volgen. En COVID was altijd in mijn bewustzijn. Heel vermoeiend!

Behandelen in de coronaperiode

Het was heel fijn dat mijn hematoloog meedacht over dit aspect voordat ik behandeld moest worden. In het begin heb ik één kuurtje bendamustibe/rutiximab gehad. Enerzijds maar eentje omdat het goed aansloeg, anderzijds omdat COVID toen net was gearriveerd. Verdere afbraak van mijn immuunsysteem was niet nodig, ook omdat de medicijnen goed zijn werk hadden gedaan. Ook verleden jaar toen ik weer moest worden behandeld hebben we diezelfde overweging gemaakt en zijn we voor monotherapie Venetoclax gegaan.

De afgelopen tijd zakte de aandacht voor COVID wat weg. Ik was nog wel alert, ging in een zaal altijd aan de buitenkant zitten, hield wat afstand en had een mondkapje in mijn zak. Maar ik was er ook wel klaar mee eigenlijk….

Positieve coronatest

Twee weken geleden heb ik de boosterprik gehaald. Een paar dagen later, op dinsdag, zat ik bij de dermatoloog in een wachtkamer bij een hoestende puber. Ik ging wel een stoeltje verder zitten maar een mondkapje had ik niet bij me. Niet meer aan gedacht tot ik vrijdag hele lichte hoofdpijn kreeg. Toch getest (want alert…), maar negatief. ‘s Nachts koorts en zaterdagochtend dik positief getest. Oeps, eerst de berusting dat ik nu ook de klos was. Toen toch wel de schrik: en wat als, en wat nu, en hoe verder? Ik heb twee dagen koorts gehad, overigens niet hoger dan 38.5, had wat hoofdpijn en was verkouden. Op dag 3 was de koorts weg, ging ik me weer fitter voelen en was de angst weg. Wat resteerde waren wat verkoudheidsklachten. Ik was zo opgelucht dat ik nu eindelijk (en gelukkig nu pas bij deze variant) COVID had gekregen en vooral dat ik “COVID-proof” bleek.

Opgelucht

Als ik achteraf terugkijk stel ik vast dat het goed is geweest dat ik alert was en ben gebleven. Dat het fijn was dat mijn hematoloog tegen me zei dat het belangrijkste was dat ik gezond leefde en mijn algehele conditie op peil moest houden. Dat het fijn was dat mijn hematoloog met de behandelingen de optie aanbood om rekening te houden met het infectiegevaar. Dat ik wellicht toch iets anders met mijn angsten had kunnen omgaan en daarvoor wellicht hulp had kunnen inroepen.

Ik heb waarschijnlijk toch ook mazzel heb gehad dat het verloop bij mij supermild was en dat iedereen anders op dit virus reageert.

Ik wilde mijn verhaal graag met jullie delen. Enerzijds kan iemand zich hier misschien een beetje in herkennen. Anderzijds ook voor de geruststelling: zelfs bij nul antistoffen tegen COVID na alle prikken, kan het verloop van de huidige COVID-variant dus heel mild zijn.